The Last Part Of The End. [1]

Een van de dingen die ik heel graag doe ik schrijven. De laatste tijd heb ik daar niet echt tijd meer voor gehad, maar nu school weer wat minder tijd nodig heeft vond ik het leuk om met een nieuw veraal te beginnen. Ik zal zo nu en dan wat posten en verder heb ik er niet zo veel over te vertellen ^^

The Last Part Of The End.


Wat als je door een aantal problemen het vertrouwen in jezelf kwijtgeraakt en je niet meer weet wat je met jezelf aan moet? Een aantal andere tegenslagen komen daar ook nog bij en zo zak je dieper weg in je eigen wereld. Bij een poging je leven weer enigszins op de rails te krijgen kom je iemand tegen die samen met jou de strijd aan wil gaan. Maar de vraag is, helpt dat om weer uit het dal omhoog te klimmen?


1.

Het water zag er rustig uit. Kleine golfjes gingen het water over en vielen uiteen toen ze de oever raakten. De bomen stonden vredig aan de rand van het meertje en de bladeren wiegden zacht heen en weer op het ritme van de wind. Het meisje sloot haar ogen en voelde hoe de wind met haar haren speelde. Ze voelde eindelijk een keer rust, een moment voor haarzelf. De laatste dagen waren hectisch, zoals gewoonlijk. Ze kon het niet meer aan, elke keer opnieuw die ruzies, het geschreeuw wat zelfs de buren konden horen. Schaamteloos, de dingen die ze naar elkaar riepen. Ze sloeg haar armen om de opgetrokken knieën heen en keek weer naar het water. Kon ze maar zo zijn, rustig en vol van vrede. Niet langer meer verstoppen voor alles, niet langer meer opgesloten zitten in haar eigen hoofd, niet langer slapeloze nachten en ook geen pijn meer vanbinnen. Haar ouders mochten nu even heel ver weg zijn, ze had ze op dit moment niet meer nodig, ze mochten het zelf uitzoeken. Ze wisten niet meer wie ze was, dacht ze, wanneer was de laatste keer dat ze vroegen hoe het ging, in die achttien jaar dat ze hier op de wereld rondliep? Het enige wat ze konden doen was schreeuwen naar elkaar en met dingen smijten, die zij daarna weer op kon ruimen. Dat was toch niet de bedoeling van opgroeien, kijken hoe je ouders elkaar ongelukkig maken en jou daardoor niet meer zien staan?
Ze liet zich achterover vallen in het gras en staarde naar de lucht. De witte wolken werden weggeduwd door grote grijze wolken die er onheilspellend uit zagen. De vogels vielen stil en een totale stilte nam de controle over van de plek. Het water reflecteerde het gevoel van binnen, zwart. Haar gedachtes dwaalden weer af naar vorige maand, een maand waar een groot deel van de problemen werden weggevaagd door geluk, net zoals de maanden ervoor. Maar aan het einde van de vorige maand werd aan dat geluk abrupt een einde gemaakt. Haar vriend wilde niet meer met verder. Ze was teveel veranderd, te veel in haarzelf gekeerd en hij had sterk het gevoel dat hij gelukkiger zou zijn met haar beste vriendin. Zo was ze opeens van de een op de andere dag haar vriend en beste vriendin kwijtgeraakt, ze was weer alleen. Vanaf dat moment kwam alles weer op haarzelf aan, moest ze zelf weer voor alles zorgen. Dat kleine beetje geluk wat haar nog op de been hield was verdwenen en veranderd in een factor die de problemen alleen nog maar vergrootte. Deze maand was de eenzaamste maand die ze ooit had meegemaakt. Geen vrienden of ouders om op terug te vallen, alleen zichzelf. Zo ging het nu al een maand en elke dag opnieuw vroeg ze zich af hoe ze de dag door moest komen. Daarom zat ze hier, om even te vergeten wat er met haar leven gebeurde. Even wegvluchten van de drukte en de omgeving waar ze zich zo opgesloten voelde, even vrij. De laatste dagen was ze hier veel geweest, veel nagedacht over wat komen ging. Hoe moest ze verder, wat had het nog voor zin om een onzichtbaar bestaan te leiden?

Na nog een uur zo in het gras gelegen te hebben was het donker geworden. De lucht was afgekoeld en de lichtjes van de huizen verspreidden een warm licht. Ze kwam langzaam overeind en keek om zich heen, het was tijd om naar huis te gaan. Ze volgde het pad terug en lette goed op waar ze liep in het donker. ’s Avonds was het altijd een stuk fijner om op straat te lopen dan overdag. Je kwam een stuk minder mensen tegen, de geur van de avondlucht rook anders en de lichten zorgden voor een heel ander gevoel. Ze zou wel uren door de donkere straten kunnen zwerven, nog meer nadenken en vooral muziek luisteren. Muziek was op dit moment het enige wat haar nog overeind kon houden. De gitaar betekende veel voor haar en zonder iPod zou ze niet meer weten waar ze het moest zoeken. Muziek was iets wat haar energie gaf, die klanken en melodieën, de emoties die de artiesten in de muziek legden en dan vooral ook de teksten. De teksten die zoveel zeiden over mensen of gebeurtenissen. Ze lieten je zien hoe je sommige situaties moest bekijken, die je nieuwe inzichten gaven, die je lieten nadenken en vooral je gevoel die je bij een nummer kreeg. Ze durfde niets te zeggen over hoe ze er aan toe zou zijn als ze de optie muziek niet had.
Ze liep door de verlaten straten en keek af en toe bij de huizen naar binnen, dan zag ze de gezelligheid daar binnen en voelde ze een steek in haar buik. Toen er een paar mensen hard aan het lachen waren, wendde ze haar hoofd af. Dat hoefde ze niet te zien. Ze staarde naar de grond en telde de stappen. Vier, twaalf, twintig, met elke stap kwam ze dichter bij huis. Ze merkte ook dat ze bij elke stap langzamer ging lopen. Het liefst ging ze niet naar huis toe, bang voor wat ze daar aan zou treffen. Haar voeten leken zelf te lopen, zonder na te denken over de route brachten ze haar feilloos terug naar huis.
Ze liep het tuinpad op en zocht in haar zakken naar de sleutel van de deur. Ze viste de sleutel uit de rechterzak en stak hem in het slot. Toen de deur openging hoorde ze gelijk al de opgejaagde stemmen van haar ouders uit de woonkamer komen. Ze liep snel door naar boven en viel achterover op het bed. Het bed voelde warm en zacht aan en een kleine glimlach verscheen op het gezicht van het meisje. Vroeger was alles warm en zacht, de kleren die haar ouders haar aantrokken, die liefde die ze haar gaven, de trui die ze aan had als het koud was, de handen door haar haren toen ze zo ziek was geweest en haar beste vriendin die haar troostte als ze het moeilijk had.
Ze zuchtte, het enige wat daarvan overgebleven was waren de te kleine kleren die diep weggestopt waren in een doos op de zolder. Ze kwam langzaam overeind en sloot haar iPod aan op de boksen. Ze scrollde wat door de nummers heen en koos toen voor Save You van Simple Plan, het mooiste nummer wat ze gemaakt hadden. Toen de eerste noten begonnen sloot ze haar ogen en ging weer zitten. De stem van Pièrre vulde de kamer en ze zong zachtjes mee. De tekst van dit nummer was zo herkenbaar, het was onbeschrijfelijk wat voor gevoel ze er bij kreeg. Het nummer bracht haar terug naar een paar jaar geleden. Ze greep de rand van het bed vast en kneep net zolang tot haar knokkels wit werden. Ze voelde de tranen opkomen en probeerde ze weg te slikken, maar toen het refrein begon hield ze het niet langer tegen. De tranen rolden over haar wangen en vielen toen op haar broek uiteen. Ze kon niet meer stoppen, het was te veel. Tranen die al veel te lang in haar zaten, die de afgelopen maanden geen weg hadden kunnen vinden naar buiten. Ze was gestopt om te huilen om dingen, de tranen die ze dan zou verspillen zouden er te veel zijn. Maar nu was dit de druppel, de tranen bleven maar komen en zachtjes snikkend liep ze naar het raam.
Het was vannacht helder en de sterren waren goed te zien. De Poolster, de Grote Beer, de Kleine Beer, ze zag ze allemaal. Misschien waren het er nog wel meer, maar daar zou ze de naam niet van weten. Die paar jaar geleden waar ze nu aan dacht, de tijd dat haar ouders nog met elkaar over weg konden, ze lol had met haar vrienden en ze kon doen waar ze zin in had. Die jaren die zo perfect leken en toen opeens onderbroken werden. Het moment dat ze te horen kreeg dat ze ziek was, dat ze waarschijnlijk nooit meer beter zou worden. Ze wist nog precies hoe ze zich voelde, de machteloosheid die je dan voelt, het verdriet. De strijd die daarop volgde zal altijd in haar geheugen gegrift blijven staan. De eindeloze ziekenhuisbezoeken en behandelingen, de angst om elke keer weer op de uitslag te moeten wachten. Hoe ze zelf steeds verder van de wereld kwam af te staan, hoe haar ouders ruzie over haar begonnen te maken, ze zag het allemaal weer voor haar. Het moment dat ze na de hevige strijd gezond was verklaard had perfect moeten zijn, maar dat was het niet. Ze voelde zich lelijk, verloren en ze was in een bepaald opzicht ook haar ouders kwijt geraakt, die geen oog meer voor haar bleken te hebben, die zo opgegaan waren in de spanningen en ruzies. En nu, twee jaar later was er nog niet veel veranderd, behalve dan dat ze langzaam alles kwijt was geraakt. Het verdriet en de angsten die ze nog altijd koesterde. Volgende week stond een controle gepland in het ziekenhuis en een bepaalde angst kwam weer naar boven. Ze had de ziekte overwonnen, ze was sterk, het zou niet terug gekomen kunnen zijn. Ook dat ze er waarschijnlijk alleen naar toe moest maakte haar moedeloos, wat moest er nog van haar worden? Ze bleef nog even naar de sterren kijken en liep toen terug om haar pyjama te pakken.

Na het douchen liep ze met natte haren terug naar haar kamer. De muziek stond nog aan en speelde het nummer The Worst Day Ever, toepasselijk, elke dag was ook steeds opnieuw de ergste dag ooit. Ze liep naar het bureau en zette de laptop aan. Beneden hoorde ze de stem van haar moeder boven die van haar vader uitkomen. Ze had zin om haar vingers in haar oren te stoppen, maar dat hoorde je niet meer te doen op achttienjarige leeftijd. Ze keek snel even naar de mail en hyves, niet veel berichten, ze had ook niet anders verwacht. Ze sloot de computer weer af en besloot dat het bedtijd was. Ze voegde zich onder de vertrouwde, warme deken en deed het lampje uit. Ze sloot haar ogen, maar wist dat ze vannacht niet kon slapen. Er waren teveel dingen die haar bezighielden, zodat ze opgesloten zat in haar eigen hoofd. Dat waren de problemen waar ze morgen ook weer over mocht nadenken, maar nu was het tijd om te gaan slapen. Het was geen leuke dag geweest, maar morgen was er weer een nieuwe, al wist ze nu al dat hij net zo werd als alle andere dagen, eenzaam.